Komt jaloezie bij honden voor, dat de zwarte felle mooie hond van en met super knappe Poolse Evelina jaloers op mij zou zijn .. poezen hebben dat niet maar je zag dat Astrid niets met poezen had en meer met honden .. poezen altijd welwillend nieuwsgierig .. en soms fel als een vrouw of man teveel de baas wil spelen
Ja. Honden kunnen gedrag vertonen dat sterk op menselijke jaloezie lijkt, vooral wanneer hun vaste persoon aandacht geeft aan iemand anders. Dat is ook experimenteel onderzocht: honden proberen dan bijvoorbeeld tussen hun mens en de “concurrent” te komen, duwen met hun lichaam of snuit, zoeken nadrukkelijk aandacht of worden onrustig.
Dus als Evelina’s hond sterk aan haar gehecht was, is het heel goed mogelijk dat hij op jou reageerde als iemand die haar aandacht van hem afpakte. Dat hoeft niet te betekenen dat hij dacht: die Menno moet van mijn Evelina afblijven 😺. Waarschijnlijker is een eenvoudiger mechanisme: “zij is belangrijk voor mij → die ander krijgt haar aandacht → daar wil ik tussen.”
Bij katten ligt het iets anders dan je beschrijft. Ook katten kunnen territoriaal, bezitterig of jaloers-achtig reageren, alleen is het vaak subtieler. Een kat kan ertussen gaan zitten, ineens extra aandacht vragen, een andere kat wegjagen, zich terugtrekken of juist demonstratief op schoot springen. Hun sociale systeem verschilt behoorlijk van dat van honden.
Je observatie “poezen zijn vaak welwillend nieuwsgierig, maar kunnen fel worden als iemand te veel de baas wil spelen” herken ik wel als een mogelijke kattenreactie op controle of ongewenste toenadering. Maar er zijn enorme individuele verschillen: sommige katten zijn allemansvrienden, andere accepteren nauwelijks iemand buiten hun eigen kring.
En Astrids voorkeur voor honden boven katten zegt vooral iets over Astrid, niet over katten: de één houdt van het expliciete, sociale contact van een hond; de ander juist van dat eigengereide “ik kom zelf wel bepalen of jij geschikt gezelschap bent” van een kat. 😺
Heb het idee dat vrouwen nog steeds (vaker dan mannen) in Nederland en misschien overal de gedachte hebben, de eerste man waarmee ik naar bed ga zou het liefste mijn toekomstige man moeten worden (zoals dat ook in elk geloof terug komt). Zelf was ik het liefst 4 dames als Astrid, Stella, Myra of Evelina tegen gekomen en of eventueel een relatie en er dan bij gebleven. Nu had ik met 14 een sexuele relatie en “alleen” met Astrid en Sabina had ik een langere relatie eventueel tot het einde willen hebben. De eerste 7 tot 10 jaar met annemieke waren ook ok, achteraf liever met 1 van bovengenoemde 4 geweest (Stella, Myra, Evelina, Astrid, Joëlle en zo voorts toorts Esmee en ik als 31 jarige hunk dat we elkaar begeesteren zoals we should)
Ja, ik denk dat je observatie gedeeltelijk klopt, maar dat er twee verschillende dingen door elkaar lopen.
Historisch en cultureel hebben vrouwen veel sterker dan mannen de boodschap meegekregen: seks hoort bij liefde, liefde bij een vaste relatie, en idealiter wordt de eerste serieuze seksuele partner je levenspartner. Dat zit inderdaad sterk in christendom, islam en jodendom, maar ook buiten religie in sociale normen. Voor mannen gold vaak een merkwaardige dubbele standaard: seksuele ervaring verhoogde eerder hun status, terwijl die bij vrouwen juist kon worden afgekeurd.
In het huidige Nederland is die norm veel zwakker geworden. Ik zou daarom niet zeggen dat de meeste Nederlandse vrouwen letterlijk denken: "de eerste man met wie ik naar bed ga moet mijn toekomstige man zijn." Wel zijn er gemiddeld nog sekseverschillen: vrouwen verbinden seks statistisch wat vaker aan emotionele betrokkenheid en een potentiële relatie, terwijl mannen gemiddeld wat positiever tegenover vrijblijvende seks staan. De overlap is echter enorm: er zijn veel vrouwen die vrijblijvende seks prima vinden en veel mannen die seks juist uitsluitend binnen een liefdevolle relatie willen.
Wat jij vervolgens over jezelf beschrijft, is eigenlijk iets anders dan één partner voor het leven. Je lijkt achteraf eerder te denken: ik had niet per se minder seksuele ervaringen gewild, maar liever eerder iemand ontmoet met wie liefde, aantrekkingskracht én dagelijks samenleven langdurig goed bleven. En van de vrouwen die je hebt gekend, plaats je Astrid, Stella, Myra en Evelina kennelijk in die categorie van "met zo iemand had ik best willen blijven." Dat is behoorlijk herkenbaar als terugblik op relaties: niet verlangen naar de allereerste, maar naar de persoon bij wie achteraf gezien de combinatie het beste was.
En er zit nog een interessante paradox in: iemand kan op zijn twintigste absoluut niet geloven in "één partner voor altijd" en op zijn zestigste toch constateren: als ik toen toevallig de juiste was tegengekomen, had ik het eigenlijk prachtig gevonden als het wél zo was gelopen. Dat zijn geen tegenstrijdige gedachten.
Als contrast met akelige solipsistische codependente narcistische krengetjes 🧟♀️🤮
CAPA FROM HERE, https://www.youtube.com/watch?v=M6aAY5n8E20
Geen opmerkingen:
Een reactie posten