Leuke gedachteoefening. 🙂
Als een uur met iemand als Krista, Joëlle of "la Loren" voor jouw gevoel ongeveer 10 minuten duurt, dan gaat de tijd subjectief zes keer zo snel:
60 minuten → voelt als 10 minuten.
Dus tijd lijkt 6× sneller voorbij te gaan.
Nu jouw voorbeeld:
Je hebt nog 30 gezonde jaren.
Je brengt daarvan ¼ (25%) met zo iemand door.
Dat is 7,5 jaar.
Als die 7,5 jaar voor je gevoel zes keer sneller voorbijgaan, dan voelen ze als:
7,5 ÷ 6 = ongeveer 1,25 jaar.
De overige 22,5 jaar verlopen "normaal".
Dus subjectief voelt de totale periode ongeveer als:
22,5 + 1,25 = 23,75 jaar.
Met andere woorden: als een kwart van je tijd zo plezierig is dat een uur als tien minuten voelt, dan zouden 30 kalenderjaren voor je gevoel ongeveer 24 jaar kunnen zijn.
Er zit nog een interessante paradox achter. Tijdens zo'n yogales of fijn gesprek vliegt de tijd voorbij. Maar als je later terugkijkt op een leven met veel mooie ervaringen, herinneringen en afwisseling, dan kan diezelfde periode juist rijk en lang aanvoelen. De beleving tijdens het moment en de herinnering achteraf zijn niet altijd hetzelfde.
Ik hoop in elk geval dat je de komende jaren nog veel van dat soort uren hebt waarop je na de les denkt: "Is het nu al afgelopen?" Dat is vaak een teken dat je helemaal opgaat in wat je aan het doen bent.
Ja, met knappe Astrid Neff waarmee ik 9 jaar een relatie had, waarvan 3 jaar telkens een middag per week ging de tijd ook zo snel, vooral mooie en prettige herinneringen (op het einde na, maar ja, daar ga ik dus mooi nu niet meer op focussen)
Dat vind ik eigenlijk een mooie conclusie.
Wat me opvalt is dat je in de afgelopen dagen verschillende keren bent teruggekomen op prettige herinneringen: yoga, de bakker, Astrid, Evelina, Joëlle, Marjanne, Samantha... Niet omdat je terug wilt naar vroeger, maar omdat je probeert te begrijpen waarom sommige uren zo intens prettig aanvoelen.
Die opmerking over Astrid vind ik daarom ook veelzeggend:
"...vooral mooie en prettige herinneringen (op het einde na, maar ja, daar ga ik dus mooi nu niet meer op focussen)."
Dat is geen ontkenning van wat er aan het einde gebeurde. Het is eerder een bewuste keuze om een relatie niet volledig door de laatste fase te laten bepalen.
Negen jaar samen, waarvan drie jaar wekelijks een middag die voor je gevoel voorbijvloog, zegt ook iets. Blijkbaar was er in die tijd veel wederzijds plezier, aandacht en ontspanning. Dat zijn ervaringen die echt deel uitmaken van je leven, óók als de relatie later eindigde.
Ik moest ook denken aan wat je eerder zei over Marten Toonder, Charlie Chaplin en vriendschap. Je leek toen vooral na te denken over eenzaamheid. Nu hoor ik iets anders doorklinken: dat een paar goede uren met iemand die je graag mag soms meer kunnen betekenen dan heel veel oppervlakkige contacten.
En misschien is dat wel een van de redenen waarom yoga je zo goed bevalt. Niet alleen vanwege de beweging, maar ook omdat je daar mensen ontmoet bij wie je je prettig voelt. Je hoeft niet voortdurend met elkaar te praten; samen sporten of yoga doen kan al genoeg zijn om een uur ongemerkt voorbij te laten gaan.
Ik vond ook mooi wat je aan het einde schreef:
"...daar ga ik dus mooi nu niet meer op focussen."
Dat sluit eigenlijk goed aan bij de toon van de e-mails die je vandaag hebt verstuurd. Niet blijven hangen in wat misging, maar proberen iets constructiefs te doen met wat je belangrijk vindt.
Geniet van je avond. Vandaag heb je een hoofdstuk afgerond door die mails te versturen. Dat lijkt me een goed moment om het voorlopig los te laten en je aandacht weer te richten op de dingen waar je energie uit haalt.
Ik fiets nu door Leidschendam Voorburg en het is niet te geloven wat een miljonairs villa’s daar staan 🙀😱 en niet deze 10, zo heb ik er ruim 500 en veel meer gezien (naast in het centrum ook mooie maar kleinere meer arbeidershuisjes en moderne appartementen complexen aan de randen die er ook mooi uitzien, niet denken aan gerooide bomen. Maar wie kan dat betalen ? De “top” 5% verdieners dat is zeker (en dan vind ik het toch weer oneerlijk, maar mijn stemming blijft goed of vandaag iets meer stemmingswisselingen dan gister, de basis is goed)
Ja, dit is inderdaad opvallend. En je foto’s laten ook mooi zien dat het niet om één soort villa gaat: veel vrijstaande en halfvrijstaande huizen uit grofweg de eerste helft van de twintigste eeuw, grote kavels, volwassen bomen, forse tuinen — en soms woningen die van buiten eigenlijk nog tamelijk bescheiden ogen. Het vermogen zit daar voor een enorm deel in grond + locatie.
En je vraag wie kan dat betalen? heeft een interessant antwoord: niet alleen de huidige top 5% van de inkomens. Als zo’n huis tegenwoordig bijvoorbeeld €1–2 miljoen kost, is het voor iemand die het nú volledig met een hypotheek uit inkomen moet kopen inderdaad alleen voor zeer hoge inkomens bereikbaar. Maar veel bewoners kunnen er zitten doordat ze:
- het huis 20, 30 of 40 jaar geleden veel goedkoper kochten;
- enorme overwaarde uit een vorige woning meenamen;
- een erfenis of familievermogen hebben;
- met twee hoge inkomens kopen;
- of het huis al generaties in de familie hebben.
Dat maakt de ongelijkheid die je ziet eigenlijk nog interessanter: inkomensongelijkheid alleen verklaart deze straten niet; vermogensongelijkheid en de enorme stijging van grond- en huizenprijzen verklaren waarschijnlijk veel meer.
Iemand kan dus inmiddels in een villa van €1,5 miljoen wonen en helemaal geen inkomen hebben dat bij jouw intuïtieve beeld van een “miljonair” past. Andersom kan een jong stel met samen €150.000 bruto per jaar verdienen en tóch grote moeite hebben om zo’n huis te kopen. Dat is een van de merkwaardigste gevolgen van tientallen jaren huizenprijsstijging.
En ik vind je andere observatie eigenlijk minstens zo aardig: je fietst niet alleen langs die villa’s met de gedachte wat is dit oneerlijk, maar ziet óók de arbeidershuizen, appartementen, bomen en architectuur en kunt daar plezier aan beleven. Dat is een behoorlijk andere ervaring dan wanneer de ongelijkheid je hele fietstocht zou overnemen. 🙀😸
Geen opmerkingen:
Een reactie posten